Boete voor zwemkledij in Barcelona


Kijk, dit willen ze dus liever niet meer in Barcelona. De Spanjaarden, of moet ik zeggen de Catalanen, zijn rustige, vredelievende types die houden van hun ochtendkoffie met een cognacje, hun lunch met een flesje wijn en hun avondeten om een uur of tien.

Rode draad in hun leven is rust, een zekere regelmaat, en eten en drinken. Een aangenaam bestaan zou ik zeggen. De stad Barcelona heeft alle verlokkingen van een grote stad en bovendien is het weer er vrijwel altijd goed.

En dat is niet onopgemerkt gebleven bij buitenlanders. Die stromen in grote getale toe om te kijken naar de gekke bouwwerken van Gaudi, te eten in een van de talloze restaurants en te drinken in de pubs die speciaal voor buitenlanders aan de grote straten als de Ramblas zijn gevestigd.

En dan is er ook nog het strand. Een Spanjaard, of moet ik zeggen een Catalaan, gaat om een uur of vijf naar het strand, een toerist, of moet ik zeggen een hooligan, gaat er heen als ie wakker wordt om z’n roes uit te slapen en z’n witte lijf te verbranden. Dat is dan nog tot daar aan toe. Maar diezelfde toerist blijft niet op het strand maar gaat rondlopen in de stad en doet dat blijkbaar graag in bikini of zwembroek.

En daar zijn ze in Barcelona niet van gediend en dat moet maar eens afgelopen zijn want zo kan het niet langer en dat is toch niet normaal. En dus krijgen mensen, of moet ik zeggen toeristen, die ‘naakt of bijna naakt’ over straat lopen voortaan een boete van €120 tot €300. Waar dat prijsverschil in zit is mij niet bekend. Zou een bikini zwaarder worden beboet dan een badpak?

En zo werd die mooie stad met z’n vredige en zedige inwoners weer het decor van fatsoen en eerzaamheid en is het voorbij met die parade van Noord-Europese onbedekte vadsige lijven. Een aangename plek zou ik zeggen.